A collection of poems about bycatch stories
“press the button to go to the Bycatch Stories page
Humans at sea
A sunken ship
grows into a biotope.
A lost net
sails the waters.
Human non-human traces
are becoming worlds.
Wrecks, bottles, nets.
The fish see them
ghosting the waters
Skyscrapers with wings
rising from a bottomed out sea.
The remnants of human creatures
in places they never travel.
I swim here,
drifting in the currents.
________________________
Mind in kelp
I am Pollack,
Pollachius pollachius.
It is at least
how you now know me.
Outside the scope
they call me bycatch.
A spare fish
with spare parts
and, spare thoughts.
Housed in the seas
in ship wrecks and salt,
walls of rock
and curtains of kelp.
I swim
in the water of realms.
___________________
In the depths
I descend
deeper and deeper,
200 metres
until infinity.
My spine winds the time
while hulls scratch
the changing blue skin.
I descend.
Deeper and deeper.
My bones coil
fins gliding in water
that folds and holds.
Once ice crawling
now a blue polluted skin.
Streaming the stow
but dreaming from below.
Find the map
The world shimmers there,
behind the water.
Land or sea?
A story etched
of seas between continents
scraping the surface
in liminal waters.
Land or sea?
Ebb floods the map,
no border bounds
the edge.
The frontier is ever
as it is never,
everywhere all at once.
___________________
Notes from a netted creature
I lied down on a plate once.
Tasted meticulous
fried in olive oil,
dill and sea salt.
Cut, packed, frozen,
transported and cut again.
You moved me forwards,
while I was breathing sideways.
Not a model like salmon
or a brand like tuna.
I arrived with no certification.
Nets swept
the moving sea
and in the lack of
fixed uniformity of soil
My name tag became ‘bycatch’.
A collection of poems written in Dutch
Weg aan alle kanten
Ik ben een kruispunt.
Een die je eigenlijk niet wilt hebben.
Weg aan alle kanten van de kaart.
Hoe moet je me dan puzzelen?
Tussen de wegen en de weilanden.
Je begrijpt het wel,
ik ben de molen.
De paden achter zijn de toekomst,
die voor me een wens van het verleden.
Ben ik een rotonde?
Begin en eind
in de nieuwe uitbreidingsset.
_________________________
64 regels
Je zal het horen.
Je zal het vertellen
en je zal je grootste
oren niet geloven.
Boven de rand van
een dampende mok,
met nodige zwarte koffie
zal je denken terwijl je
wakker wordt.
Je zal de klok
nog twaalf keer horen galmen
van een kwartier geleden.
Je zal je hoofd
met haar aan alle kanten
naar links draaien,
en zien hoe jouw kop
uit een metalen pijpje druipt.
Terug, met je ogen
op de man voor je
zal je het horen.
Je zal het nog eens vragen,
want alles zal voor je ogen vervagen.
Alsof je bijna in slaap zal vallen
en je de hangklok kan horen slaan.
Half 1 in de kromme kater.
Je zal je laatste slok lauwe koffie drinken
je mok ondersteboven keren,
en je zal denken terwijl je wakker wordt.
Je zal je blik naar het bruine pluisje
op de rechter schouder
van de man voor je keren.
En je zal grootste oren niet geloven.
Als de klok slaat.
Eh, man praat.
Man zegt.
Eh, man de ruimte
zes dimensionaal beslaat.
Zal je je ogen openen
en je oren weer dicht knopen.
Terwijl alle klokken luiden,
weerklinkt de tijd.
Je zal je nooit meer haasten,
een tandenborstel door
je mond raggen,
of je net wakkere haar
panisch met je handen kammen
Je zal weer naar de man kijken.
Verse koffie in de hand
gegoten door een gat in de tijd.
Zal je met golvend haar
en blinkend witte tanden
beseffen, dat tijd
enkel en oneindig
vloeibaar is.
Druppelend, door een koffiezetapparaat.
Vergaan
Toen de regen kletterde,
waren het de wolken
die stormden in de wind.
Toen de lucht kraakte,
was het een gat in de ozon
dat openbrak.
Toen het gebulder
door mijn oren gonsde,
was het water
dat zichzelf stortte en kwelde.
Het zou blijven rijzen,
een zwart gat in de lucht.
De grote dood
in een klein klimaat.
Tot de deur zichzelf sloot
en ik de geluiden
niet meer kon duiden.
Jij liet me hier.
De stilste haard
op de rand van de rotsen.
Hier, zie ik het ver gaan.
Vrij vertaald naar Sounds of the Day – Norman MacCaig
________________________________
Ben je met me?
In de schemering van de zwarte nacht
hoor ik je fluisteren.
Als ik fiets
en de koude regen me op mijn gezicht slaat,
zie ik jou en een warm haardvuur
glinsteren in het asfalt.
Achter de deuren die nog open gaan
hoor ik je neuriën.
In het geruis van een potlood
dat op papier krast,
mijn potlood, dat over jou schrijft,
zie ik de kleur van je vragende blik kijken.
Je volgt een lijn over de wereld
op een lcd-scherm.
Een online tracker van een vliegtuig,
waar ik zit te luisteren naar de brullende motoren,
terwijl ik je arm om me heen voel
in de stoel achter me.
